Het gebedskleed isoleert de gebruiker van diens directe omgeving. Gericht op Mekka en voorzien van abstracte architectonische motieven verplaatst het gebedskleed de gelovige naar een andere, symbolische plaats. Het gebedskleed wordt vaak gebruikt door mensen die geen beschikking hebben over een moskee, ofwel door mensen die zich in transitie, in een nomadische of geïsoleerde situatie bevinden. Het architectonische motief van de Mihrab (de gebedsnis in de muur van een moskee die de gebedsrichting aangeeft) en de suggestie van een permanentie verbonden met architectuur, valt samen met een idee van kwetsbaarheid, ontheemding en van draagbaarheid. Alessandra Covini van Studio Ossidiana heeft hierover een essay geschreven (in het Engels).